‘The Sound and the Fury’

Wie deze blog ietwat aandachtig in de gaten houdt, leeft waarschijnlijk in de veronderstelling dat ondergetekende een rabiaat hater is van traditionele muziekjournalistiek. Niets is echter minder waar. We beschouwen het, ondanks alle kleine (of grote) onvolmaaktheden, als één van de rijkste journalistieke genres die er zijn. Van recensies tot diepte-interviews tot tourverslagen: elk van deze subgenres kwam in de loop der jaren tot volle wasdom, en werden af en toe verheven tot ware kunstwerkjes. Muziekjournalistiek had, en heeft nog steeds, als geen ander genre de kracht om in een paar alinea’s een bepaald tijdsgewricht te schetsen. Soms, heel soms, weet een stukje zelfs de grenzen van het strikt journalistieke te overstijgen en verheft het zich tot hoogstaande proza. Het zijn deze pareltjes uit het verre en het recente verleden die we willen belichten. Eenieder die ook maar vaagweg met het idee spéélt muziekjournalist te worden, zou dit moeten beschouwen als basisliteratuur. Het laat zien tot waar het genre, mits goed uitgevoerd, toe in staat is.

Een ideale introductie tot het genre is de bloemlezing ‘The Sound and the Fury’, samengesteld door Barney Hoskyns. Deze ‘Rock’s back reader’ verdiept zich in zo’n 401 pagina’s over zes verschillende muzikale domeinen. Elk domein telt een aantal artikels van diverse muziekjournalisten uit diverse jaartallen en uit diverse muziekgenres. Laat die verscheidenheid u echter niet tegenhouden om het boek, net als ons, te verslinden. 

Een eerste domein dat wordt verkend is ‘Stardust’. Hierin wordt bestudeerd op welke manier het supersterrendom wordt gecreëerd, gecultiveerd, en beleefd door de muzikanten zelf. Hoewel alle stukjes verplichte kost zijn, is er één uitschieter: ‘The Making of David Bowie’, geschreven door S. Turner in 1974. Turner beschrijft op welke efficiënte wijze de media in de jaren ’70 werden bespeeld door Bowie en zijn entourage, door het aantal media-optredens net zo veel mogelijk te beperken. Aldus werd een mysterieus, onbereikbaar imago geschapen rondom David Bowie, een imago die hem één van de grootste sterren ter wereld maakte. Voorwaar inspirerend voor Wendy Van Wanten!

Het tweede domein is al even boeiend. ‘Close Encounters’ is een selectie van vijf diepte-interviews met de meest uiteenlopende artiesten, van Neil Young tot Morrissey tot Ice Cube. Lang leve de postmoderniteit, inderdaad. Het interview van Robert Gorden met Ice Cube, de politiek militante hiphopartiest, is op zijn zachtst gezegd opmerkelijk te noemen. Ondanks een bij momenten ronduit vijandelijke sfeer tussen interviewer en interviewee, ontspint zich een razend interessant gesprek over raciale kwesties en de toenmalige Amerikaanse maatschappij. Het bewijs dat je als journalist niet noodzakelijk vriendschappelijk moet omgaan met je onderwerp. Lees je mee, Serge?

Als we zouden willen, analyseerden we het hele boekwerk tot in de kleinste details. Tenminste, mochten we daar de tijd voor hebben.  Toch willen we nog even stilstaan bij het boeiendste stukje muziekproza uit ‘The Sound and the Fury’. In ‘Altamont: an Eyewitness’ Account’ neemt David Dalton ons terug naar 6 december 1969. De dag dat The Rolling Stones besloten een gratis festival te organiseren in de Altamont-woestenij, en het geheel te laten beveiligen door dronken Hell’s Angels. De dag die ontsierd werd door ontelbare rellen. De dag waarop Meredith Hunter, een jonge zwarte festivalbezoeker, werd doodgestoken door doorgedraaide motorbendeleden. De dag dat voor velen het hippietijdperk haar onschuld verloor. De dag die het einde van de Sixties betekende. Het is in deze beschrijvingen van sleutelmomenten uit de muziekgeschiedenis dat muziekjournalistiek triomfeert. Door middel van een gefragmenteerde, anekdotische stijl weet de auteur de sfeer uit de hoogdagen van rock-‘n’-roll te herscheppen in een aantal alinea’s. Verplicht materiaal voor wie zich verdiept in muziekgeschiedenis, we zeiden het al.

‘The Sound and the Fury’ is de perfecte introductie tot klassieke muziekjournalistiek. Soms tragisch, soms naïef, vaak onderhoudend en altijd meeslepend. Een hele resem artiesten, uit een hele resem genres, worden belicht in dit boek. Dit standaardwerk maakt duidelijk dat, zoals Hoskyns zelve in de inleiding beweert, schrijven over muziek nog steeds één van de mooiste dingen is die er bestaan.

Advertenties

Over muzikantenmedia
Student journalistiek met sterke interesse in zowel muziek als media. Bestudeert op deze blog kritisch de wederzijdse relaties tussen beide domeinen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: