Muziekjournalisten vs. Muziekblogs

In een vorige blogpost schetsten we een beknopt historisch overzicht van rock- en popjournalistiek. We eindigden, zoals het hoort, met de huidige staat waarin traditionele muziekjournalistiek zich bevindt. That is, in een positie van permanente onzekerheid door enorme financiële druk en door de concurrentie van het internet als goedkoper (en populairder) medium. De meeste auteurs die we toen aanhaalden, zien de huidige situatie met lede ogen aan. In deze blogpost gaan we daar gewoon vrolijk mee verder: we zullen nagaan op welke wijze muziekblogs nefaste invloed kunnen hebben op het concept ‘muziekjournalistiek’.

De meeste traditionele muziekjournalisten die werken (of, in veel gevallen, werkten) voor muziekbladen staan zeer wantrouwig tegenover de stijgende populariteit van online muziekblogs. Hun logica is eenvoudig: volgens hen zijn muziekblogs in hun dooie eentje verantwoordelijk voor de crisis die muziekbladen en ‘music critics’ doormaken. Eén van de luidste, en neem dat vooral letterlijk, opposanten tegen het zgn. ‘Music Journalism 2.0’ is Christopher Weingarten. Vroeger als freelance journalist actief voor elk groot muziekblad denkbaar, tegenwoordig ironisch genoeg als online muziekjournalist tewerkgesteld. Bekijk gerust onderstaand filmpje, de man heeft naast een vervelend lachje ook een aantal interessante standpunten.

Om een lang verhaal ietwat in te korten: volgens Weingarten wordt ‘music journalism’ uitgehold door de als paddestoelen uit de grond schietende muziekblogs. Deze zijn namelijk meer bekommerd met het verspreiden van populaire content om hoge bezoekersaantallen te genereren, dan om de ‘inhoud van hun inhoud’. Elders vergelijkt hij ‘music blogs’ met ‘echo chambers’: mooi gevonden, hoewel wij in de verste verte niet begrijpen wat hij hiermee precies bedoelt. Met andere woorden, mensen/fans die muziekblogs op poten zetten hebben niet dezelfde autoriteit als traditionele muziekjournalisten wanneer ze het hebben over muziek (1). Eenzelfde mening wordt uitgedragen door Andrew Keen in het werk ‘The cult of the Amateur’, zij het zo mogelijk nog pessimistischer. Deze brave man voorspelt dat muziekblogs met hun ‘user-generated content’ een destructieve invloed hebben op onze cultuur: noties als kwaliteit en stijl worden langzaamaan ondermijnd en, erger nog, de scheidingslijnen tussen goed en kwaad vervagen beetje bij beetje (2). Het weze duidelijk, uw inbelverbinding is the number of the beast.

Misschien is het in dit debat heilzamer iets genuanceerder kritiek te uiten. Laat ons allen een voorbeeld nemen aan de heer Jack White, de muzikale duizendpoot die meestal wéét waar hij over praat. Ook hij merkt een devaluatie van het genre, maar dan vooral omdat vele muziekbloggers simpelweg niet dezelfde muzikale bagage bezitten als traditionele muziekjournalisten. Daardoor halen hun recensies slechts zelden het niveau van een recensie door pakweg Kerrang! of Rolling Stone. Of deze uitspraak het gevolg is van een aantal slechte recensies laten we hierbij in het midden, we houden van ’s mans werk, maar helemaal ongelijk zal Mr. White niet hebben (3).

Ook Philip Wilding, een freelance muziekjournalist, bemerkt een kwaliteitsvermindering. In zijn opinie zijn veel online recensies en concertbesprekingen simpelweg ‘unreadable’ (4). Zijn bewoordingen kunnen hoogstwaarschijnlijk subtieler –‘Internet is the toilet wall of the world’– maar hij heeft een punt. Van professionele journalisten kan je nu eenmaal iets meer vakkennis eisen dan van vrijwilligers en fans die een stukje neerpennen op een duistere blog.

De meest genuanceerde mening komt van Steve Sutherland – een Brit, hoe kan het ook anders? Hij vreest dat ‘passionate, opiniated rants that have characterized music journalism for the past 30 years may not be appropriate in the internet age’. Individuele internetcritici hebben niet de kracht om een onbekende act de sterren in te prijzen, zoals Lester Bangs dat zo’n dertig jaar geleden wel kon (5). Wij zijn niet helemaal akkoord: bloggers hebben met vereende krachten misschien wel meer macht dan een vermaard muziekcriticus uit de jaren ’70. Kijk maar hoe explosief acts als Arctic Monkeys en Gnarls Barkley, zonder platencontract nota bene, naar het supersterrendom werden gekatapulteerd door een internetbuzz van een paar dagen.

Hoewel wij begrip hebben voor de traditionele muziekjournalisten, een doodstrijd is nu eenmaal voor niemand aangenaam, gaan ze in hun argumentatie vaak nogal kort door de bocht. Door muziekblogs voor te stellen als het ultieme kwaad bewijs je niemand een dienst, en muziekjournalistiek al helemaal niet. In de volgende blogposts benaderen wij het debat vanuit een andere hoek. We gaan na welke mogelijkheden er op het internet liggen, en hoe muziekblogs zich kunnen ontwikkelen tot volwaardige journalistieke platforms.

Bronnen:

1) www.somethingawful.com/d/garbage-day/weingarten-music-journalism.php

2) www.zdnet.com/blog/igeneration/journalism-vs-blogging-the-present-and-the-future/738

3) www.zdnet.com/blog/igeneration/journalism-vs-blogging-the-present-and-the-future/738

4) www.neildaniels.com/Wilding.html

5) www.guardian.co.uk/media/2000/oct/12/pressandpublishing.newmedia

Advertenties

Over muzikantenmedia
Student journalistiek met sterke interesse in zowel muziek als media. Bestudeert op deze blog kritisch de wederzijdse relaties tussen beide domeinen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: