Sonic Angel – Crowdfunding op Belgische wijze

Vorige week bespraken we het opkomende fenomeen van ‘crowdfunding’ in de hedendaagse muziekindustrie. Dit is kort en bondig een businessmodel waarin fans rechtstreeks kunnen investeren in het productieproces van artiesten. Voordelen van zo’n aanpak zijn enerzijds de belangrijke rol die aan internet wordt toebedeeld als schakel tussen fan en artiest en anderzijds een grotere democratisering van het muzieklandschap. We stelden echter vast dat acts uit kleinere landen (zoals het onze er één is) niet echt opgepikt worden door het grote publiek op internationale crowdfundingsites als Sellaband.com en Akamusic.com. Maar blijkbaar waren wij niet de enigen die dit euvel opmerkten. Vorig jaar sloegen Bart Becks (oa. ex-CEO van Skynet) en Maurice Engelen (oa. Big in Japan) de handen in elkaar om, met hulp van een aantal externe partners, een gelijkaardig project op poten te zetten dat vooral gericht was op de muziekmarkt van de Benelux: Sonic Angel. Een initiatief met ambities die wij enkel kunnen toejuichen. In deze blogpost gaan we na op welke manieren Sonicangel.com verschilt van de eerder besproken platformen Sellaband.com en Akamusic.com. Lees meer over dit bericht

Advertenties

Crowdfunding

Dat de hedendaagse muziekindustrie nu al een klein decennium in een pijnlijk langzame doodstrijd verwikkeld is, behoeft geen uitleg meer. Na een halve eeuw waarin het geld binnenstroomde als was het water uit een kraan, kwam le déluge. Internet, gekopieerde cd’s, Mp3’s, Napster, Soulseek, P2P, enfin, u weet best wel wat wij bedoelen. De gevolgen voor de muzieksector waren (en zijn nog steeds) desastreus. Volgens een studie uit 2009 van het IFPI, de belangenverdediger/pitbull van de Amerikaanse industrie, is de muziekverkoop  sinds 2004 met niet minder dan 30 procent gezakt. Stel uzelf eens de vraag: wanneer heeft u voor het laatst een cd gekocht? Inderdaad ja. Voor platenbonzen lijkt het schip al gezonken. Maar wat moeten muzikanten nog doen dezer dagen om de huur te kunnen betalen? En hoe kunnen ze in godsnaam nog aan een budget raken om studiotijd te financieren, zonder steun in de rug van een groot label? Lees meer over dit bericht

‘The Sound and the Fury’

Wie deze blog ietwat aandachtig in de gaten houdt, leeft waarschijnlijk in de veronderstelling dat ondergetekende een rabiaat hater is van traditionele muziekjournalistiek. Niets is echter minder waar. We beschouwen het, ondanks alle kleine (of grote) onvolmaaktheden, als één van de rijkste journalistieke genres die er zijn. Van recensies tot diepte-interviews tot tourverslagen: elk van deze subgenres kwam in de loop der jaren tot volle wasdom, en werden af en toe verheven tot ware kunstwerkjes. Muziekjournalistiek had, en heeft nog steeds, als geen ander genre de kracht om in een paar alinea’s een bepaald tijdsgewricht te schetsen. Soms, heel soms, weet een stukje zelfs de grenzen van het strikt journalistieke te overstijgen en verheft het zich tot hoogstaande proza. Het zijn deze pareltjes uit het verre en het recente verleden die we willen belichten. Eenieder die ook maar vaagweg met het idee spéélt muziekjournalist te worden, zou dit moeten beschouwen als basisliteratuur. Het laat zien tot waar het genre, mits goed uitgevoerd, toe in staat is. Lees meer over dit bericht

Muziekblogs als de redding van muziekjournalistiek?

Waar we ons de vorige keer bogen over de doemberichten van ouderwetse muziekjournalisten over nieuwe evoluties, gaan we nu na welke mogelijkheden er in het verschiet liggen voor muziekjournalisten in het digitale tijdperk. We zijn van mening dat muziekjournalisten vrij hysterisch reageren op de groeiende macht van muziekblogs en de tanende verkoopcijfers van muziekmagazines.  In de realiteit bevinden ons nu eenmaal in een nieuw tijdperk, een tijdperk dat op dit moment mooiere toekomstperspectieven biedt dan het vorige tijdperk. Lees meer over dit bericht

Muziekjournalisten vs. Muziekblogs

In een vorige blogpost schetsten we een beknopt historisch overzicht van rock- en popjournalistiek. We eindigden, zoals het hoort, met de huidige staat waarin traditionele muziekjournalistiek zich bevindt. That is, in een positie van permanente onzekerheid door enorme financiële druk en door de concurrentie van het internet als goedkoper (en populairder) medium. De meeste auteurs die we toen aanhaalden, zien de huidige situatie met lede ogen aan. In deze blogpost gaan we daar gewoon vrolijk mee verder: we zullen nagaan op welke wijze muziekblogs nefaste invloed kunnen hebben op het concept ‘muziekjournalistiek’. Lees meer over dit bericht

Muziekjournalistiek: een historisch overzicht.

Een groot muzikant liet ooit de volgende gevleugelde uitspraak optekenen: ‘Writing about music is like dancing about architecture’. Zonder al te ver mee te gaan in de logica van deze woorden, kunnen we stellen dat ze een aantal pijnpunten van muziekjournalistiek blootleggen. Een eerste pijnpunt is de journalistieke waarde en relevantie van muziekjournalistieke epistels: deze wijkt namelijk radicaal af van de heersende journalistieke standaard. Een tweede punt van kritiek verscholen in deze uitspraak (van Elvis Costello, who else?) slaat op het diepgewortelde wantrouwen van muzikanten jegens muziekjournalisten. Zoals een lid van de Schotse groep Mogwai meent: ‘Musicians don’t need the press, but the press needs music’. Vrij onterecht maar ook vrij illustratief voor het diepe water tussen muzikanten en journalisten. Lees meer over dit bericht